به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین، مراسم دهمین سالگرد درگذشت محمدرضا رستمی (۹ آبان ۱۳۵۵- ۲۹ مهر ۱۳۹۵)، نویسنده و روزنامه‌نگار فقید هم‌اکنون در سالن اجتماعات خبرآنلاین با حضور اساتید روزنامه‌نگاری و علوم ارتباطات؛ فریدون صدیقی و مجید رضائیان، همچنین علی‌اصغر سیدآبادی، نویسنده و مروج کتابخوانی، علیرضا معزی (صاحب امتیاز خبرآنلاین)، سیدعبدالجواد موسوی (شاعر و روزنامه‌نگار) با اجرای حسین قره در حال برگزاری است. مراسم دهمین سال فقدان محمدرضا رستمی با خوانش نوشته‌ای توسط فرزند جوانش؛ رها رستمی آغاز شد و سپس فریدون صدیقی و مجید رضائیان پشت تریبون قرار گرفتند. در ادامه علی‌اصغر سیدآبادی، نویسنده و مروج کتابخوانی پشت تریبون رفت و سپس علیرضا معزی و عبدالجواد موسوی.
رها رستمی، فرزند جوان روزنامه‌نگار فقید محمدرضا رستمی در بخشی از متنی که برای دهمین سالگرد درگذشت پدرش نوشته بود، چنین خواند: «اگر به گذشته کسی تعریف نکرده بود، گمان دارم گمان می‌کردند من بیشتر از سنم می‌فهمم. می‌فهمیدم مرگ تو را نمی‌فهمم، نمی‌دانستم و می‌ترسیدم بپرسم که کجایی. به یاد دارم که در راه خانه گریه نمی‌کردم، چون می‌دانستم همه این‌ها یک شوخی بی‌مزه است و قرار است بیایم خانه و بپرم توی آغوش تو، بزنمت که این چه شوخی‌ای است، سکته کردم و تو با همان خنده ازیادنرفتنی مرا در آغوش بگیری و آن‌قدر مرا ببوسی تا یادم نرود...»
فریدون صدیقی: محمدرضا رستمی روزنامه‌نگاری نجیب و مستعد با دو چشم درخشان و تیزبین بود
فریدون صدیقی، روزنامه‌نگار پیشکسوت و از اساتید علوم ارتباطات و روزنامه‌نگاری در بخشی از صحبت‌هایش در مورد رضا رستمی که او را «روزنامه‌نگاری نجیب و مستعد با دو چشم تیزبین» توصیف کرد، این‌طور گفت: «خاطرات من از محمدرضا رستمی، فقط مربوط به همکاری‌های مطبوعاتی نبود. رضا اهل ادبیات بود، او زیاد می‌خواند، بسیار و بی‌شمار. رضا بی‌شمار می‌خواند و این‌جا و آن‌جا می‌نوشت. رضا نقد ادبی و شعر را نیز دنبال می‌کرد و همین‌طور سینما را و این‌ها همه سرمایه‌های بسیار بزرگی برای یک روزنامه‌نگار است. سرمایه‌های بزرگی که رضا از آن‌ها برخوردار بود.»
مجید رضائیان: اگر قرار بر احیای روزنامه‌نگاری است، کار صنفی باید کرد و نگاه فرهنگی باید داشت/ نگاهی هم‌چون نگاه رضا رستمی
مجید رضائیان، استاد دانشگاه و پژوهشگر ژورنالیسم صحبت‌های خود را این‌طور آغاز کرد: «دور هم جمع شدن ما احیای نگاه صنفی است که در میان روزنامه‌نگاران بسیار کم‌رنگ شده است. البته به جای پرداختن به دلایل کم‌رنگ شدن آن، می‌خواهم به نیمه پر لیوان بپردازم. پس از ناحیه خود برای برگزاری این مراسم قدردانی ویژه می‌کنم. برای ادامه صحبت از هایدگر وام می‌گیرم. چنان‌چه می‌دانیم زمان برابر با هستی و هستی برابر با تغییر است. چرا به این نکته اشاره کردم؟ چون من با رضا رستمی به واسطه حضور او در چند رسانه مراوده داشتم، خاطرم هست او یک بار از من پرسید می‌خواهید در مورد روزنامه‌نگاری تحلیلی گفت‌وگویی مفصل داشته باشیم؟ و زمانی که پرسیدم برای کدام رسانه؟ رضا پاسخ داد برای روزنامه شرق. ما گفت‌وگوی مفصلی داشتیم در این خصوص که باید اثرگذار بود و برای آن که اثرگذار باشیم باید کار صنفی کنیم و نگاه فرهنگی داشته باشیم. می‌خواهم بگویم اگر روزنامه‌نگاری ما قرار باشد احیاء شود یک، کار صنفی باید کرد و دو، نگاه فرهنگی باید داشت. نگاه فرهنگی امثال رضا رستمی. درواقع اگر قرار باشد اتفاقی بیفتد از دل کار فرهنگی می‌افتد، از پرورش آدم‌هایی مثل رضا رستمی می‌افتد.»
۲۴۲۲۴۲