به گزارش خبرگزاری خبرآنلاین به نقل از انجمن روان شناسی اجتماعی ایران، نویسندگان باشگاه دانشجویی این انجمن با اشاره به مطلب بالا نوشتند:
«فراتحلیلی تازه، با مرور ۳۵ نمونه‌ی پژوهشی، رابطه‌ی میان صفتی به‌نام «خودارائه‌گریِ اجتماعی» (self-monitoring) — یعنی مهارتِ فرد در تطبیقِ رفتار خود با اقتضای هر موقعیت — و ارزیابیِ عملکرد شغلی را کاویده است. نتیجه چندان چشمگیر نیست، اما معنادار است: این رابطه تنها زمانی دیده می‌شود که مدیر مستقیم نمره می‌دهد، نه آن‌جا که عملکرد با شاخص‌های عینی و قابل‌سنجش اندازه گرفته می‌شود. به‌زبانِ ساده‌تر: کسی که خوب می‌داند در هر اتاق چگونه بایستد، چگونه سخن بگوید، چه حالتی به چهره بگیرد، اغلب در ذهنِ ارزیاب‌اش «کارمندِ بهتری» جلوه می‌کند — نه لزوماً به این دلیل که کارش را بهتر انجام می‌دهد، بلکه از آن‌رو که تصویرِ بهتری از خود می‌سازد. این یافته پرسشی کهن را با زبانِ آمار تکرار می‌کند: نظام‌های ارزیابیِ ما، عملکرد را می‌سنجند یا هنرِ نمایش را؟»
۲۱۶۲۱۶